چراغی برای چراغ

تاریخ نشر : | ویرایش : Saturday 20 April 2013 02:56

سردبیر – رامتین شهرزاد

Ramtiin@gmail.com

سوال: آیا رسیدن به کمال، جزو آرزوهای رسانه‌ای مانند «چراغ» خواهد بود؟

در دیدِ من، آری، چنین موضوعی باید جزوی از خواسته‌های جدی کارکنان و همکاران مجله، همچنین خوانندگان و همراهان مجله باشد. درنتیجه، هیچ‌وقت و تحت هیچ شرایطی نمی‌توانم با رضایت خیال بگویم و بنویسم که اوضاع خوب است و در نقطه‌ای مناسب به سر می‌بریم. این یادداشت، بر همین مبنا نوشته شده است:

گذر سال‌ها بر مجله‌ی «چراغ» به این معنا نیست که نقطه‌ی اتکای مناسبی برای این رسانه وجود داشته باشد. در حقیقت و در معنای واقعی خود، «چراغ» هنوز تبدیل به یک رسانه نشده است، بلکه هنوز کودکی است نو پا که گام‌هایش را بر می‌دارد به این امیدواری که زمین نخورد و بتواند ادامه بدهد و شاید یک روز، دویدن را هم آغاز کند.

در واقعیت،‌ امکانات یک رسانه‌ی قدرتمند هم در اختیار ما نیست. ما بخشی از جامعه‌ی ایرانی هستیم اما دور از این جامعه قرار گرفته‌ است، چون مرزهای بسیاری به روی ما بسته است صرفاً به‌خاطر هویت جنسی‌‌مان. این مرزها نباید ما را محدود کند که نباشیم؛ قرار هم نیست چنین اجازه‌ای به خودمان بدهیم. ما حق این را نداریم که سکوت اختیار کنیم و پنهان باشیم و دیده نشویم. ما وجود داریم و وجود داشتن خودمان را نمی‌توانیم پنهان نگه داریم.

قدم‌های «چراغ» نو پای ما در این مدت، قدم‌های موثری بوده است: این پنجمین ماه است که سرِ موقع روبه‌روی چشمان شما قرار گرفته‌ایم با شماره‌ای جدید از مجله. در اهمیت این موضوع هیچ شکی نیست که باید مجله را مرتب منتشر کرد و اجازه داد تا بتدریج اعتمادِ «شما» را کسب کند و بتدریج شما را در کنار خود داشته باشد. هرچند، همین موضوع کافی است؟ قطعاً نه، کافی نیست. امتداد انتشار مجله، تنها اولین قدم است.

دومین قدم، این خواهد بود که نیازمندی‌های ما چه خواهد بود؟ سوال خیلی جدی است: از نظرِ شما، بعد از انتشار پنج شماره‌ی جدید از «چراغ»، نیازمندی‌های ما چه بوده است و خواهد بود؟ مجله، چقدر از این نیازمندی‌ها را پوشش داده است؟ ضعف‌های ما کجاست؟ باید در کدام مسیرها حرکت کنیم؟ چه بخش‌هایی باید اضافه شوند؟ چه بخش‌هایی باید حذف شوند؟ و تمام سوال‌های دیگری که نیازمندی اکنون ما است.

سومین قدم، این خواهد بود که «شما» در کجای نیازمندی‌های ما خواهید بود؟ «چراغ» احتیاج به حضور ما دارد و درست، صفحات مجله پر می‌شود با مطالبی که ارزشمند هستند اما این کافی نیست، هیچ‌وقت نمی‌تواند کافی باشد. «شما» هم می‌بایست در کنار ما باشید، انتقاد کنید، تشویق کنید، سوال پیش بکشید، مطلب کار بکنید، نقاشی یا عکس برای ما بفرستید، فایل‌های صوتی یا تصویری در اختیار مجله قرار بدهید و تمام موارد امکان‌پذیر دیگر.

خیلی واضح‌تر: باید با تمام وجود به موضوع امنیت شخصی و حریم خصوصی «شما» توجه داشت ولی باید این فاصله‌ی بین «چراغ» و خواننده‌اش شکسته شود تا تبدیل به «ما» بشویم، به یک «جامعه‌ی رسانه‌ای» برای زندگی، هویت، واقعیت‌ها و نیازمندی‌های خودمان.

ولی چگونه؟

گام اول، گفت‌وگو است و امکان موجود ما برای گفت‌وگو، اینترنت است. به امنیت خودتان همیشه توجه کنید ولی با اکانت‌های ناشناس در جیمیل یا یاهو یا فیس بوک یا توییتر یا هر کجای دیگر، می‌شود امکان صحبت را فراهم کرد.

گام دوم، معرفی است. «چراغ» مخاطب محدود خودش را دارد اما این کافی نیست. موافق یا مخالف، «چراغ» را به دوستان خود معرفی کنید، از امکانات رسانه‌های اجتماعی مخصوصاً، برای معرفی مجله استفاده کنید. فکر نکنید این معرفی برای تبلیغ چراغ است، فکر بکنیم این معرفی برای باز شدن یک جریان اندیشه و فرهنگ و هنر است که شما هم خود، بخشی از آن هستید یا خواهید بود؛ چه در شکل خالق کلمه و تصویر و... یا در شکل خواننده‌ای فعال یا خواننده‌ای ناشناس یا هر شکل دیگری که خود، صلاح می‌دانید و برای امنیت و حریم خصوصی شما، بهترین است.

گام سوم، برابری است. مجله‌ی «چراغ» همچنان از یک بیماری رنج می‌برد: بخش عمده‌ای از آن در اختیار همجنس‌گرایان مرد، «گی‌»ها است و بخشی کوچک‌تر در اختیار همجنس‌گرایان زن، «لزبین»‌ها. هرچند این سوال باقی می‌ماند: بخش‌های دیگر جامعه‌ی ما چطور؟ ترنس‌سکشوآل‌ها، بای‌سکشوآل‌ها، کوییرها، استریت‌ها و... شما چرا حقِ خودتان را از مجله نمی‌خواهید؟ چرا «چراغ» نباید مجله‌ای برای تمامی بخش‌های جامعه‌ی ایرانی باشد، مجله‌ای که هویتی LGBTQ دارد اما عرضه‌ای رسانه‌ای برای جامعه‌ای است که به زبان فارسی صحبت می‌کند یا انگلیسی می‌خواند.

گام چهارم، تصحیح است. تصحیحی قدم به قدم، انتقاد و پیشنهاد و امکان بازسازی و تصحیح مجله در روند انتشار خود و تصحیح مجله در شماره‌های بعدی. به ما اجازه‌ی اشتباه را ندهید. در کنار ما باشید و اجازه‌ی پیشرفت را به این رسانه بدهید تا بعدها سودمندی‌هایش نصیبِ تمامی ما بشود.

تا اینجا را من گفتم، گام‌های بعدی را شما بگویید.

بیایید و در کنار ما باشید، با هویت خودتان، استقلال خودتان و اندیشه‌ی خودتان. بیایید و اجازه بدهید در شکل‌های مختلف خودمان حضوری رسانه‌ای داشته باشیم. به سلامتی آینده‌ای که برای پیشرفت و برای زندگی باشد!


Balatarin

دیدگاه شما