یک قدم به جلو؛ در رابطه با گزارش فوریه‌ی 2013 احمد شهید به سازمان ملل متحد

تاریخ نشر : | ویرایش : Saturday 20 April 2013 03:25

نوشته‌ی رامتین شهرزاد، سردبیر ماهنامه‌ی اینترنتی «چراغ» و ادمین صفحه‌ی «همجنس‌گرا و حقوق» در فیس‌بوک

Ramtiin@gmail.com

http://www.facebook.com/LGBTLawforIran

یک – با خوشحالی تمام شاهد این هستیم که بخشی کوتاه از گزارش فوریه‌ی 2013 گزارشگر ویژه‌ی حقوق بشر سازمان ملل در امور جمهوری اسلامی ایران، به موضوع «جامعه‌ی زن همجنسگرا، مرد همجنسگرا، دوجنسگرا و فرا جنسیتی» اختصاص یافته است. بندهای 68، 69 و 70 این گزارش، هرچند کوتاه صحبت می‌کنند از سختی شرایط ایران برای زندگی یک عضو متفاوت از نظر هویت جنسی با اکثریت جامعه، ولی همین سه پاراگراف قدمی رو به جلو برای جامعه‌ی ما محسوب می‌شوند: چون ما هستیم،‌ انکارهای ایران را بتدریج کنار می‌زنیم و حضور خودمان را نشان می‌دهیم. ممنون از تمام کسانی که تلاش کردند تا این پاراگراف‌ها به این گزارش برسند: مخصوصاً 24 عضو جامعه‌ی ما که با دکتر شهید یا نمایندگان وی مصاحبه کردند و اطلاعات خودشان را در اختیار او قرار دادند. ممنون از همگی.

دو – قانون مجازات اسلامی هنوز تصویب نهایی نشده است اما متن جدید آن، صداها را بلند ساخته،‌ از جمله در بند 68 گزارش، به این موضوع پرداخته شده است. مرسی حرف زده می‌شود از این قانون اما در قانون جدید، چیزی برای جامعه‌ی ما تغییر نکرده است. سختی‌های قبلی تکرار شده‌اند. محکومیت‌ها از زندان،‌ شلاق و حتی حکم مرگ وجود داشتند و حالا در قانون جدید تمدید شده‌اند. این موضوع دردناک است ولی وجود دارد: قانون براساس مذهب رسمی کشور، ما را سرکوب می‌کند و اجازه‌ی نفس کشیدن، فعالیت و وجود داشتن در سطح جامعه را از ما می‌گیرد. باید تلاش کرد تا این قوانین به‌سمت «انسان بودن ما» نزدیک‌تر بشوند. باید تلاش کرد تا قوانین داخلی ایران، اجازه‌ی زندگی را به ما بدهند.

سه – در بند 69 گزارش، اشاره می‌شود به نقض تضمین‌های اصلی حقوق بشر، از جمله حق حیات، حق آزادی، حق رها بودن از تبعیض و همچنین حق محافظت از افراد در برابر دخالت غیرمنطقی در حریم حقوقی، که در اسناد بین‌المللی حقوق بشر، به خصوص در میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی ارائه شده است، بشود. اینجا دیگر با اعضای جامعه‌ی خودم صحبت می‌کنم: ما قانون‌های کشور خودمان را به‌درستی نمی‌شناسیم و حتی بدتر، ما قانون‌های بین‌المللی را نیز نمی‌شناسیم. ما باید با قانون آشنا بشویم و حق و حقوق خودمان را بشناسیم. وقتی جا پای خودمان را پیدا کنیم، می‌توانیم تلاش کنیم برای پیش‌رفت، برای تغییر و برای اصلاح. فراموش نکنیم هیچ‌گاه که چقدر چیزها مانده تا بیاموزیم. همچنین صحبتی با دکتر شهید: ما نیازمند این هستیم تا جامعه قوانین بین‌المللی را بشناسد، فارغ از مرد، زن، همجنس‌گرا یا هر گونه برچسبی که بر زندگی انسان‌های جامعه می‌زنیم. تلاش کنیم تا ایرانی‌ها، «قانون» را بشناسند.

چهار – گزارش‌های دکتر شهید این سوال را پیش می‌کشد که آیا همیشه باید منتظر نشست تا نمایندگان احمد شهید به ما دست پیدا کنند یا راه ارتباط باز است تا با او صحبت کرد و مسائل جدی و مهم زندگی در داخل ایران را در اختیار او گذاشت؟ امیدوارم این راه باز باشد و این راه باز بماند. امیدوارم اعتماد کنیم و صحبت کنیم. امیدوارم در آینده از این گزارش‌ها بیشتر و بیشتر ببینیم و امیدوارم بتدریج مشکلات «حقوق بشری» ایران به‌سطحی کاهش پیدا کند که لبخندهای گشاد بر صورت بزنیم و نفس‌های آسوده بکشیم. به سلامتی و به امیدواری آینده!


Balatarin

دیدگاه شما